شاخه گلی از گلستان ولایت

آدمی در شرایط حساس و سرنوشت ساز زندگی، همیشه باید بهترین ها را، الگوی اخلاقی و رفتاری خویش قرار داده و از آنها درس انسانیت بیاموزد. لحظه ی عصبانیّت نیز از حسّاس ترین لحظات عمر یک انسان محسوب می شود. در آن لحظه ی خطر آفرین، هر آن ممکن است انسان دست به عملی بزند که خسارتی جبران ناپذیر به بار آورده و به بلایی مبتلا شود که پشیمانی از آن سودی نخواهد بخشید.

الگوی اخلاقی و رفتاری مؤمن در این لحظات پر مخاطره، عملکرد بی نقص و بی مثال پیشوایان معصوم(صلوات الله علیهم اجمعین) است، که ما در ادامه شاخه ای از گلستان پر فروغ ائمه ی معصومین (صلوات الله علیهم اجمعین) را در این زمینه تقدیم می نماییم:

نقل شده است: روزی امام حسن (علیه السلام) از راهی سواره گذشتند، که ناگهان مردی شامی با آن حضرت برخورد کرد و شروع به ناسزا گفتن کرد. ایشان هیچ نگفتند تا اینکه مرد شامی هرچه خواست به زبان آورد و گفت. حضرت پیش رفته و با لبخند به او فرمودند: گمان می کنم اشتباه کرده ای. اگر اجازه دهی تو را راضی می کنم، چنانچه چیزی بخواهی به تو خواهم داد، اگر راه را گم کرده ای نشانت دهم، اگر بخواهی بار تو را به منزل می رسانم، اگر گرسنه ای تو را سیر می کنم، اگر فراری هستی تو را پناه می دهم، هر حاجتی داشته باشی برآورده می سازم چنانچه اسباب و همسفران خود را به خانه ما بیاوری برایت بهتر است؛ زیرا ما میهمان خانه ای وسیع و وسایل پذیرایی در اختیار داریم.

مرد شامی با شنیدن این سخنان (برخاسته از دل) به گریه آمد و گفت: گواهی می دهم که تو خلیفه ی خدا در روی زمینی، تو و پدرت ناپسند ترین مردم نزد من بودید؛ ولی اکنون محبوب ترین خلق نزد من هستید، آنگاه آنچه به همراه خویش آورده بود به خانه ی آن حضرت برد و میهمان ایشان شد و به ولایت حضرت اعتقاد پیدا کرد.⁵

الگوی اخلاقی و رفتاری مؤمن در این لحظات پر مخاطره، عملکرد بی نقص و بی مثال پیشوایان معصوم(صلوات الله علیهم اجمعین) است